Jak zrobić dziurki w swetrze na drutach?

Jak zrobić dziurki w swetrze na drutach bez stresu? Spokojnie – to prostsze, niż wygląda na końcówce projektu. Jeśli boisz się, że jedna źle wykonana dziurka zepsuje całą plisę, zaraz pokażę Ci konkretne rozwiązania i sposoby naprawy. Warto przeczytać dalej, bo dobrze zrobiona dziurka trzyma formę, pasuje do guzika i nie wymaga prucia swetra.

Najważniejsze informacje z tego artykułu:

• Dziurkę na guzik na drutach zrobisz najpewniej przez zamknięcie kilku oczek i nabranie ich w następnym rzędzie.
• Rozmiar dziurki dopasuj do średnicy i grubości guzika, a nie tylko do jego wyglądu.
• Pozioma dziurka zwykle lepiej sprawdza się na plisie swetra niż pionowa.
• Luzny brzeg lub zbyt duży otwór da się poprawić bez prucia całego robótki.
• Próbka dzianiny pozwala sprawdzić technikę, rozstaw i trwałość dziurek przed pracą na gotowym swetrze.

Jak zrobić dziurki w swetrze na drutach?

Jak zrobić dziurki w swetrze na drutach? Najpewniejsza metoda polega na zamknięciu 1–3 oczek w miejscu dziurki i nabraniu dokładnie tej samej liczby oczek w następnym rzędzie. Taki sposób daje równy, stabilny otwór i dobrze sprawdza się w swetrach zapinanych na guziki. Właśnie po tę metodę sięgam najczęściej przy codziennych, noszonych swetrach, bo daje przewidywalny efekt i nie zaskakuje po pierwszym praniu.

Na końcówce projektu łatwo o napięcie. To normalne. Dobra wiadomość jest taka, że jedna dziurka nie decyduje o losie całego swetra, a większość pomyłek da się poprawić miejscowo. Dlatego najpierw pojawia się prosty schemat działania, a dopiero później techniki, obliczenia i poprawki.

Kroki wykonania dziurki na guzik w swetrze na drutach:

1. Ustal miejsce dziurki – Przyłóż plisę do guzika lub zaznacz pozycję markerem. Przy kilku guzikach od razu zaznacz wszystkie punkty, bo wtedy łatwiej zachować równy rytm.
2. Sprawdź szerokość plisy – Policz oczka listwy zapięcia. W wąskiej plisie często wystarcza dziurka z 1 oczka, w średniej z 2 oczek, a przy grubszej włóczce z 3 oczek.
3. Przerób oczka do miejsca dziurki – Pracuj zgodnie ze wzorem i utrzymuj zwykłe napięcie nitki. Właśnie tutaj zbyt szybkie tempo najczęściej rozluźnia brzeg.
4. Zamknij oczka dziurki – Zamknij 1, 2 albo 3 oczka, zależnie od planowanego rozmiaru otworu. Przy dziurce poziomej zamyka się oczka w jednym rzędzie na szerokość dziurki.
5. Dokończ rząd – Po zamknięciu oczek kontynuuj robótkę do końca rzędu. Nitka ma zachować takie samo napięcie jak wcześniej.
6. Nabierz oczka w następnym rzędzie – W miejscu zamkniętych oczek nabierz tyle samo nowych oczek. Dobrze sprawdza się nabieranie skrzyżowane, bo daje zwarty brzeg.
7. Przerób kolejny rząd spokojnie – Nowo nabrane oczka przerób bez szarpania nitki. Dzięki temu brzegi nie będą postrzępione ani zbyt miękkie.
8. Przetestuj guzik od razu – Wsuń guzik jeszcze na etapie robótki. Guzik ma przejść z lekkim oporem. To zwykle oznacza, że rozmiar jest dobrze dobrany.

Ta metoda sprawdza się i w swetrach bezszwowych, i w modelach zszywanych. Gdy projekt wymaga później łączenia elementów, znaczenie ma także wykończenie listwy i szwów, bo od tego zależy układ zapięcia. W takim przypadku przydaje się wiedza, jak szyć na drutach.

Na start najlepiej zrobić mini próbkę z tej samej włóczki i tym samym ściegiem. To zajmuje chwilę, a od razu pokazuje, czy dziurka nie wychodzi za duża, czy guzik nie haczy i czy plisa nie będzie się rozciągać. Z mojej praktyki wynika, że to właśnie próbka oszczędza najwięcej nerwów, nawet bardziej niż bardzo dokładne liczenie.

Najczęstszy problem nie wynika z samej techniki, tylko z pośpiechu. Gdy robótka jest prawie gotowa, łatwo chcieć skończyć ją już teraz, natychmiast. A wtedy jedna luźniejsza nitka robi cały zamęt. Spokojne tempo naprawdę robi różnicę.

Jakie techniki tworzenia dziurek w dzianinie warto znać?

Do użytkowego swetra na guziki najlepiej sprawdzają się techniki wykonywane w trakcie dziergania. Ozdobne prześwity i kontrolowane rozcinanie dzianiny to już osobna kategoria. Efekt bywa ciekawy, ale konstrukcyjnie to zupełnie inna historia.

Porównanie technik robienia dziurek w swetrze na drutach:

Techniki, które warto dopasować do celu:

• Dziurka użytkowa – Zamknij oczka i nabierz je ponownie w następnym rzędzie.
• Dziurka ażurowa – Zrób narzut i przerób sąsiednie oczka razem.
• Dziurka pionowa – Rozdziel pracę na dwie części i przerabiaj je osobno przez kilka rzędów.
• Dziurka z efektem zniszczenia – Wyłuskaj albo przetnij wybrane oczka, a potem zabezpiecz krawędzie.

Najbardziej uniwersalna pozostaje dziurka pozioma wykonana przez zamknięcie i ponowne nabranie oczek. Daje kontrolę nad szerokością, łatwo ją rozmieścić na plisie i stosunkowo łatwo naprawić. Przy pierwszym swetrze to najbezpieczniejszy wybór.

Narzut sprawdza się przy drobnych guzikach i cienkiej przędzy, ale w miękkiej włóczce potrafi się otworzyć bardziej, niż początkowo wygląda. Z kolei pionowa dziurka bywa bardzo estetyczna, choć wymaga większej dokładności. Tu już każda nierówność brzegu staje się widoczna.

Jak dopasować rozmiar dziurki do guzika?

Dziurka ma być minimalnie mniejsza niż guzik. Dzianina pracuje, więc po wsunięciu guzika otwór lekko się rozszerzy. To prosty punkt wyjścia, ale znaczenie ma jeszcze grubość guzika, jego kształt i sprężystość samej plisy.

Płaski guzik i guzik kulisty o tej samej średnicy nie zachowują się tak samo. Ten drugi potrzebuje więcej miejsca przy przejściu przez dzianinę. Podobnie działa miękka, puszysta włóczka – otwór szybciej się rozciąga niż w zwartej bawełnie czy w sprężystej mieszance z dodatkiem nylonu.

Prosty sposób dopasowania rozmiaru:

1. Zmierz guzik – Sprawdź średnicę i grubość linijką lub miarką krawiecką.
2. Zrób próbkę plisy – Wydziergaj fragment o szerokości planowanej listwy.
3. Przetestuj trzy wersje – Wykonaj dziurkę z 1, 2 i 3 oczek albo z różnym sposobem nabierania.
4. Wsuń guzik kilka razy – Oceń, czy przechodzi płynnie, ale nie wypada sam.
5. Rozciągnij próbkę dłonią – Sprawdź, czy po napięciu dziurka nadal trzyma guzik.

Pomocne orientacyjne dopasowanie:

Wskazówka: Jeśli wybór waha się między dwiema szerokościami, lepiej zacząć od mniejszej i sprawdzić próbkę po lekkim blokowaniu. Dzianina po praniu często delikatnie się otwiera.

Przy plisie ze ściągacza znaczenie ma sprężystość ściegu. Gdy listwa pracuje mocniej, otwór po zapięciu wygląda inaczej niż na płasko. W takim przypadku dobrze uwzględnić także sposób wykonania ściągacza, bo wpływa na napięcie oczek przy dziurkach: https://jejsprawy.pl/jak-zrobic-sciagacz-na-drutach.

Z mojego doświadczenia wynika, że najwięcej rozczarowań pojawia się wtedy, gdy rozmiar dziurki ocenia się wyłącznie na oko. Guzik wygląda na niewielki, dziurka też wygląda dobrze, a potem po dwóch zapięciach wszystko robi się za luźne. Próbka brutalnie, ale uczciwie pokazuje prawdę.

Jak rozplanować równe odstępy między dziurkami?

Najprostszy sposób jest jeden – od długości użytkowej plisy odejmuje się margines górny i dolny, a resztę dzieli przez liczbę przerw między dziurkami. Przy 5 dziurkach pojawiają się 4 odstępy. To właśnie ten moment najczęściej miesza się w głowie.

W praktyce lepiej zapisać obliczenia na kartce niż liczyć w pamięci nad robótką. Sama tak robię, bo przy prawie gotowym swetrze najłatwiej pomylić nie technikę, tylko liczby.

Wzór na rozstaw dziurek:

• Długość użytkowa plisy – Cała długość zapięcia minus górny i dolny margines.
• Liczba odstępów – Liczba dziurek minus jeden.
• Rozstaw – Długość użytkowa podzielona przez liczbę odstępów.

Przykład obliczenia:

1. Zmierz plisę – Załóżmy, że ma 40 cm.
2. Odejmij marginesy – Zostaw po 3 cm u góry i na dole, więc zostaje 34 cm.
3. Ustal liczbę dziurek – Załóżmy, że chcesz 5 dziurek.
4. Policz odstępy – Między 5 dziurkami są 4 odstępy.
5. Podziel wynik – 34 cm ÷ 4 = 8,5 cm.
6. Zaznacz punkty – Pierwszą dziurkę zrób 3 cm od góry, kolejne co 8,5 cm.

Gdy robótka powstaje według próbki rzędów, jeszcze dokładniej działa przeliczenie rozstawu na rzędy. Miarka na miękkiej plisie potrafi się przesunąć, a liczba rzędów jest jednoznaczna. Przy regularnym ściegu ten sposób daje większą precyzję.

Krótka kontrola przed wykonaniem:

• Przyłóż guziki do plisy – Od razu widać, czy rozstaw wygląda proporcjonalnie.
• Sprawdź linię biustu i talii – To ogranicza ryzyko rozchodzenia się swetra w newralgicznych miejscach.
• Zaznacz markery – Każdy punkt potwierdź markerem albo kontrastową nitką.

Przy damskich kardiganach szczególnie ważne jest położenie jednej z dziurek w miejscu największego napięcia. Czasem idealnie równy matematyczny podział wygląda dobrze na papierze, ale po zapięciu swetra przód lekko się rozchodzi. W takiej sytuacji lepiej minimalnie skorygować rozstaw niż uparcie trzymać się cyferek.

Czym różni się dziurka pozioma od pionowej?

Dziurka pozioma biegnie w poprzek plisy, a pionowa wzdłuż jej wysokości. W większości swetrów lepiej sprawdza się dziurka pozioma, bo dobrze znosi naprężenie po zapięciu guzika i łatwiej kontrolować jej szerokość.

Dziurka pionowa potrafi wyglądać subtelniej, zwłaszcza w wąskiej lub eleganckiej listwie. Wymaga jednak dokładniejszego prowadzenia obu brzegów. Gdy jedna strona wyjdzie luźniej, od razu widać to po zapięciu. To drobiazg, ale irytujący.

Porównanie poziomej i pionowej dziurki:

Kroki wykonania pionowej dziurki:

1. Dojdź do miejsca dziurki – Przerób oczka do wybranego punktu.
2. Podziel plisę – Przerabiaj lewą i prawą część oddzielnie przez tyle rzędów, ile ma mieć wysokość otworu.
3. Trzymaj osobne nitki lub małe motki – Dzięki temu obie strony zachowają podobne napięcie.
4. Połącz pracę – Gdy wysokość otworu jest gotowa, wróć do przerabiania wszystkich oczek razem.
5. Sprawdź guzik – Oceń otwór przed dalszym dzierganiem.

Na pierwszy sweter lepiej wybrać dziurkę poziomą. Mniej rzeczy może pójść tu krzywo, a ewentualna poprawka przebiega prościej. Pionową wersję dobrze zostawić na projekty, w których listwa sama w sobie jest elementem dekoracyjnym.

Jak wykończyć brzegi dziurki, żeby się nie rozciągały?

O trwałości dziurki decydują trzy rzeczy – sposób nabrania oczek, napięcie nitki i ewentualne ręczne wzmocnienie po zakończeniu robótki. Sam otwór to dopiero połowa sukcesu. Druga połowa zaczyna się wtedy, gdy guzik przechodzi przez niego codziennie.

Miękka dziurka na drutach wygląda dobrze tylko przez chwilę. Po kilku zapięciach zaczyna się falowanie, a plisa traci porządek. Dlatego tak ważny jest zwarty brzeg od samego początku.

Sposoby na trwały brzeg dziurki:

• Skrzyżowane nabieranie oczek – Daje ciaśniejszą, uporządkowaną krawędź.
• Przerobienie za tylną nitkę – Lekko usztywnia świeżo nabrane oczka.
• Obszycie nitką – Wzmocnij krawędź ściegiem dzierganym albo drobnym ściegiem obrzucającym.
• Podwójna plisa – Zwiększa stabilność miejsc zapięcia.
• Blokowanie próbki – Pokazuje, jak włóczka zachowa się po kontakcie z wodą.

W swojej pracy często wzmacniam dziurki tą samą włóczką, ale rozdzieloną na cieńsze nitki. Dzięki temu wykończenie nie robi się ciężkie i nie odstaje od reszty dzianiny. Przy cienkiej przędzy zwykle wystarcza jedno przejście igłą. Przy grubszej wolę dwa krótsze odcinki niż jedno mocne ściągnięcie całego brzegu.

Wskazówka: Gdy dziurka wygląda dobrze na płasko, ale rozciąga się po zapięciu, wzmocnienie górnej i dolnej części otworu zwykle daje lepszy efekt niż obszywanie całego obwodu.

Dobrze wykończona dziurka zachowuje kształt po kilku próbach zapinania. To prosty test i bardzo uczciwy. Dzianina szybko pokazuje, czy brzeg jest stabilny, czy tylko ładnie wygląda od razu po zdjęciu z drutów.

Jak dobrać metodę do grubości włóczki i ściegu?

Metoda wykonania dziurki musi współgrać z włóczką i ściegiem. Cienka przędza lubi małe otwory i narzuty, średnia dobrze reaguje na klasyczne zamykanie oczek, a gruba włóczka wymaga bardziej zdecydowanej konstrukcji.

Sam skład włóczki nie wystarcza. Znaczenie ma też ścieg. W gładkim dżerseju otwór jest dobrze widoczny, w ściągaczu mocniej pracuje, a na tle warkoczy łatwo go zgubić albo zaburzyć rytm wzoru.

Dobór techniki do materiału:

Krótka ścieżka decyzji:

• Cienka włóczka – Sprawdź próbkę z narzutem i z dziurką z 1 oczka.
• Średnia włóczka – Zacznij od 2 oczek zamkniętych i nabranych.
• Gruba włóczka – Przetestuj 3 oczka albo pionową dziurkę.
• Ścieg elastyczny – Zaplanuj ręczne wzmocnienie brzegu.

Gdy mam wątpliwość, wybieram ciaśniejszą wersję próbki. Dzianina podczas noszenia prawie zawsze pracuje w stronę większego otworu, nie mniejszego. To mały detal, ale potrafi uratować całą plisę.

Jak naprawić błąd w dziurce bez prucia całego swetra?

Większość błędów da się naprawić miejscowo. Za duży otwór, luźny górny brzeg czy lekko nierówny kształt zwykle nie wymagają prucia całego przodu swetra. I to jest bardzo dobra wiadomość, zwłaszcza pod koniec pracy.

Najwięcej szkód robi paniczne poprawianie wszystkiego naraz. Lepiej najpierw sprawdzić, jak dziurka zachowuje się z guzikiem, a dopiero potem decydować o korekcie. Czasem otwór wygląda podejrzanie, ale po zapięciu działa bez zarzutu.

Sekcja ratunkowa przy błędach w dziurce:

1. Za duża dziurka – Złap igłą poziome nitki przy brzegu i delikatnie je ściągnij. Rozłóż napięcie na kilku ściegach, żeby nie zrobić marszczenia.
2. Luzny górny brzeg – Przeprowadź cienką nitkę włóczki przez górne łuczki i zabezpiecz ją po lewej stronie. Nie ściągaj jednego punktu zbyt mocno.
3. Nierówny kształt – Wyrównaj go ściegiem dzierganym wokół otworu. Ta metoda dobrze sprawdza się przy plisie z dżerseju.
4. Dziurka za mała – Rozszerz ją szydełkiem, podnosząc sąsiednią nitkę i tworząc odrobinę większy prześwit, a potem wzmocnij brzegi.
5. Błąd zauważony od razu – Cofnij tylko kilka oczek do miejsca pomyłki, zamiast pruć cały rząd. Użyj żyłki pomocniczej albo cienkiej nitki zabezpieczającej.

Co sprawdzić przed poprawką:

• Czy guzik faktycznie wypada – Czasem dziurka wygląda na dużą, ale działa poprawnie.
• Czy problem wynika z włóczki – Miękka przędza po blokowaniu często się uspokaja.
• Czy poprawka nie usztywni plisy – Zbyt mocne ściągnięcie psuje układ zapięcia.

Wskazówka: Przed poprawką włóż guzik do dziurki i rozłóż sweter na płasko albo na manekinie. Wtedy od razu widać, gdzie pojawia się realne naprężenie.

Poprawka ma rozwiązać problem, a nie tworzyć nowy. Gdy po lewej stronie jest prawie niewidoczna, a guzik trzyma się pewnie, praca jest zakończona. Perfekcyjna dziurka nie daje większej satysfakcji niż trwała i równa dziurka, która po prostu działa.

Jak zrobić dziurki ozdobne albo efekt zniszczony?

Dziurki ozdobne da się wykonać bezpiecznie, ale otwory dekoracyjne rządzą się innymi zasadami niż dziurki użytkowe na guziki. Mają wyglądać celowo, a nie jak przypadkowe uszkodzenie swetra.

Najłatwiej zaplanować je już na etapie wzoru. Narzut tworzy mały prześwit, zamknięcie kilku oczek daje większy otwór, a kontrolowane wyłuszczenie oczka buduje surową szczelinę. Im bardziej stylizowany efekt, tym ważniejsza staje się próbka. Bez niej łatwo przesadzić.

Sposoby na otwory dekoracyjne:

• Narzut w rzędzie prawym – Tworzy mały, równy prześwit.
• Zamknięcie kilku oczek i nabranie ich wyżej – Daje większy otwór o czytelnym obrysie.
• Wyłuszczenie oczka – Buduje pionową szczelinę lub surowe pęknięcie w dzianinie.
• Przecięcie oczek po zabezpieczeniu – Pozwala zrobić otwór w gotowym fragmencie, ale wymaga ostrożności.

Kroki przy efekcie zniszczonym:

1. Zrób próbkę – Użyj tej samej włóczki i tego samego ściegu co w swetrze.
2. Wybierz miejsce z dala od szwu i brzegu – Dzianina mniej się tam odkształca.
3. Zabezpiecz obszar wokół – Przeszyj sąsiednie oczka cienką nitką albo złap je szydełkiem.
4. Wyłuskaj albo przetnij wybrane oczko – Działaj małymi krokami i stale kontroluj napięcie.
5. Wykończ krawędź – Zostaw ją surową albo lekko obrzucaj, zależnie od planowanego efektu.

Takie rozwiązania lepiej pasują do projektów stylizowanych niż do klasycznych kardiganów do codziennego noszenia. Sama stosuję je oszczędnie, bo w praktyce najładniej wyglądają wtedy, gdy cały fason wspiera ten charakter. Jedna pojedyncza dziura zrobiona bez planu zwykle wygląda po prostu jak problem.

Jak sprawdzić, czy dziurki w swetrze na drutach wyszły poprawnie?

Dobrze wykonana dziurka spełnia trzy warunki – guzik przechodzi przez nią z lekkim oporem, plisa leży płasko, a brzegi nie falują po kilku zapięciach. Sama estetyka nie wystarcza. Liczy się też zachowanie dzianiny pod napięciem.

Najlepiej ocenić pierwszą dziurkę od razu, zanim powstaną kolejne. To prosty moment kontroli, który naprawdę oszczędza czas. Jedna krótka przerwa potrafi uchronić przed poprawianiem całej listwy.

Checklista kontroli dziurek:

• Test guzika – Zapnij i odepnij guzik pięć razy.
• Test plisy – Połóż sweter na płasko i sprawdź, czy listwa nie ściąga przodu.
• Test napięcia – Delikatnie rozciągnij zapięty fragment dłońmi.
• Test po parze lub blokowaniu – Oceń, czy otwór nie urósł po kontakcie z wodą.
• Test symetrii – Porównaj wszystkie dziurki między sobą.

Prosty diagram decyzji:

Start → Guzik przechodzi z lekkim oporem? → Tak → Plisa leży równo? → Tak → Brzegi nie falują? → Tak → Zostaw dziurkę. → Nie → Wzmocnij brzeg igłą. → Nie na pierwszym pytaniu → Powiększ dziurkę odrobinę, a potem ponownie sprawdź.

Gdy druga i trzecia dziurka wyglądają lepiej niż pierwsza, od razu wróć do pierwszej. Taka drobna różnica później rzuca się w oczy bardziej, niż wydaje się przy pracy na drutach.

Gdzie znaleźć proste schematy lub zdjęcia ilustrujące proces?

Proste schematy i zdjęcia najłatwiej znaleźć w dobrze rozpisanych wzorach dziewiarskich, poradnikach ze zdjęciami krok po kroku i filmach pokazujących ręce z bliska. Przy nauce dziurek obraz przyspiesza zrozumienie, bo pokazuje kierunek nitki, napięcie i układ oczek.

Sama przy mniej oczywistych rozwiązaniach, zwłaszcza przy pionowych dziurkach albo nietypowym wzmacnianiu brzegów, łączę zapis rzędów z materiałem wideo. Jedno porządkuje pracę, drugie pokazuje ruch dłoni. Taki duet po prostu działa.

Miejsca, które zwykle pomagają:

• Wzory z rysunkiem symboli – Dobre przy ażurach i małych dziurkach.
• Poradniki wideo – Przydają się, gdy znaczenie ma dokładny chwyt nitki.
• Blogi z fotografiami krok po kroku – Ułatwiają zatrzymanie procesu na konkretnym etapie.
• Własna dokumentacja – Zdjęcia próbki i zapis liczby zamkniętych oczek bardzo ułatwiają powtarzalność.

Najbardziej pomocne materiały pokazują zbliżenie plisy, prawej i lewej strony robótki oraz moment nabierania oczek po zamknięciu. To właśnie ten etap najczęściej decyduje o kształcie dziurki. Kiedy zdjęcia są zbyt ogólne, łatwo przeoczyć drobiazg, który później wpływa na cały brzeg.

Podsumowanie

Jak zrobić dziurki w swetrze na drutach bez chaosu? Zacznij od próbki, dobierz metodę do włóczki i ściegu, a potem wykonaj dziurkę przez zamknięcie i ponowne nabranie oczek albo inną techniką dopasowaną do celu. Sprawdź guzik od razu, policz rozstaw na plisie i wzmocnij brzegi, jeśli dzianina jest miękka. Gdy pojawi się błąd, popraw go miejscowo igłą lub szydełkiem. Dzięki temu sweter będzie wygodny, trwały i estetyczny.

Zrób jedną próbną dziurkę jeszcze dziś i potraktuj ją jak spokojny test, a nie egzamin.

FAQ

Q: Czy dziurki w swetrze na drutach robi się przed czy po blokowaniu?

A: Dziurki wykonaj podczas dziergania, a ocenę ich rozmiaru potwierdź po zblokowaniu próbki. Sama dzianina po praniu potrafi lekko zmienić kształt.

Q: Czy można zrobić dziurkę na guzik w gotowym swetrze na drutach?

A: Tak, ale to trudniejsze. Zwykle lepiej doszyć pętelkę albo wykonać kontrolowane nacięcie i zabezpieczyć brzegi, wcześniej testując to na próbce.

Q: Czy każdy guzik nadaje się do dzianinowego swetra?

A: Nie. Bardzo ciężkie lub ostro zakończone guziki mogą rozciągać plisę. Do miękkiej dzianiny wybierz lżejsze guziki o gładkich krawędziach.

Q: Czy dziurki na guzik robi się inaczej w swetrze dziecięcym?

A: Tak, zwykle robię je ciaśniejsze i wzmacniam brzegi mocniej, bo dziecięce swetry często się zapina, zdejmuje i pierze.

Q: Czy można łączyć dziurki użytkowe z ozdobnymi w jednym swetrze?

A: Tak, jeśli zachowasz spójny rytm i kontrolę nad konstrukcją. Użytkowe otwory umieść na plisie, a dekoracyjne w częściach, które nie dźwigają naprężenia.